Heilige plaatsen en het vrouwelijk veld

Zondag 10 mei t/m Vrijdag 15 mei 2026

Er zijn van die situaties waarop een week zich niet laat plannen, maar zich aandient.
Deze meiweek op Terra Nova was zo’n moment.
In het Kathaarse gebied, gedragen door de energie van Maria Magdalena en de diepe herinneringen van dit land, komen we samen als vrouwen. Een week om te herinneren, te voelen en een veld te openen dat al lang op ons wacht.

Nog vóórdat het plan er was was, begon de energie al te stromen. Het voelt alsof deze week zichzelf samenroept: zacht, krachtig en onmiskenbaar.

Geleid door plaats en energie
Het programma ontvouwt zich in afstemming met het bijzondere gebied en met wat zich aandient. We volgen geen strak schema, maar we luisteren naar wat wil worden aangeraakt en geheeld. Tegelijk zijn er een aantal heilige plekken die ons zeker zullen dragen:

• Montségur, waar we zullen mediteren en voelen
• Rennes-le-Château, met zijn raadselachtige kracht
• De Maria Magdalena-bron en grot, in de buurt van dit bijzondere plaatsje, voor verstilling en diepe afstemming
• Carcassonne, waar we gezamenlijk een veld zullen helen
• En het kerkje van Honnoux, om te voelen hoe de energie daar is veranderd

Elke dag beginnen we met meditatie en gezamenlijke afstemming.
Er is ruimte om te genieten van het landgoed van Terra Nova, de natuur, het meer, het zwembad, de heerlijke maaltijden en om vooral om alleen maar aanwezig te zijn.

Het Goddelijk vrouwelijke veld
Samen zetten we de goddelijke vrouwelijke energie terug in de wereld door aanwezigheid, door verbinding, door eenvoud. Dat is een werkelijkheid die zich voltrekt zodra vrouwen die zich geroepen voelen samenkomen in waarheid en liefde.
Terra Nova vormt hiervoor een ideale bedding: Wat deze week precies brengt, ontvouwt zich in het moment. Dat het liefdevol, verbindend en transformerend is, staat vast.

Geef je op via: terranova.center

Jouw gids tijdens deze week

Ik heb lang gedacht dat je jezelf kon samenvatten met wat je doet, wat je hebt geleerd of waar je vandaan komt. Maar hoe verder mijn leven zich ontvouwde, hoe minder kloppend dat voelde. Ik ben niet mijn beroep, niet mijn geschiedenis en ook niet mijn gedachten. Ik ben gevormd door ontmoetingen, door omwegen, door mensen die mij iets lieten zien over angst en liefde, over verlies en verbinding, over stilte en waarheid.

Mijn weg liep langs zorg, kunst, filosofie, moederschap en het werken met mensen aan de randen van wat normaal wordt genoemd. Ik leerde luisteren met mijn hart, denken buiten kaders en voelen wat niet in woorden past. Meditatie en innerlijke stilte brachten me steeds dichter bij een dieper weten, een zachte innerlijke stem die niet oordeelt maar richting geeft.

Wat ik nu doe komt daaruit voort. Ik begeleid mensen om zichzelf te herinneren, om los te laten wat niet van hen is en om hun eigen waarheid te voelen. Niet door antwoorden te geven, maar door ruimte te maken. Wie ik ben laat zich misschien het best zo zeggen: ik ben onderweg naar huis en loop graag een stukje mee met wie die weg ook wil gaan.